ஒரு காலத்தில் சோழபுரி என்ற அழகான நாடு இருந்தது. அங்கு விக்கிரமன் என்ற மன்னன் ஆட்சி செய்து வந்தான். விக்கிரமன் மிகவும் வீரமானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு தீய பழக்கம் இருந்தது. அவன் தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தன் மக்களுக்குத் தேவையில்லாத கடுமையான வரிகளை விதித்தான். ஒருமுறை, ஒரு ஏழை விவசாயி ரவி, தனது சிறிய நிலத்தில் பயிரிட்ட பயிர்கள் வறட்சியால் அழிந்துவிட்டதாகக் கூறி, வரி செலுத்த இயலாமை என்று முறையிட்டான்.
ஆனால் விக்கிரமன், 'மன்னன் சொல் தான் சட்டம்' என்று கூறி, ரவியின் நிலத்தையும் பறித்து அவனிடம் இருந்து அதிக வரி வசூலித்தான். ரவி தன் குடும்பத்துடன் தெருவில் நின்றான். இதைக் கண்ட முதியவர் சோமு, மன்னனிடம் சென்று, 'மன்னா, ஒரு கொலையாளி ஒரு உயிரைப் பறிக்கிறான், ஆனால் நீங்கள் உங்கள் அதிகாரத்தால் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரத்தையே கொன்றுவிடுகிறீர்கள். இது கொலையை விடக் கொடியது' என்று மென்மையாகக் கூறினார்.
மன்னன் விக்கிரமன் முதலில் கோபப்பட்டான். ஆனால், அன்று இரவு அவனது கனவில், அவன் பறித்த நிலங்களும், அந்த ஏழை மக்களின் கண்ணீரும் வந்து அவனைத் துரத்தியது. அவன் செய்த அநீதி ஒரு தனி மனிதனை மட்டும் பாதிக்கவில்லை, ஒட்டுமொத்த நாட்டின் அமைதியையும் குலைப்பதாக உணர்ந்தான். மறுநாள் விக்கிரமன் தன் தவறை உணர்ந்து, ரவியின் நிலத்தைத் திரும்பக் கொடுத்து, வரிச் சுமையைக் குறைத்தான். மக்கள் மீண்டும் மகிழ்ச்சியாக வாழத் தொடங்கினர்.
