ಹಿಂದೆ ಸುಂದರಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರವಾದ ರಾಜ್ಯವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ರಾಜ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ದಯಾಮಯಿ ರಾಜನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ನಡೆಯುವ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಅವನು ಸಮಯ ಮೀಸಲಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 'ನನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೆಲಸಗಳಿವೆ, ಪ್ರತಿದಿನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ?' ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ರವಿ ಎಂಬ ರೈತನು ಸೋಮ ಎಂಬ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ವಿರುದ್ಧ ದೂರು ನೀಡಲು ಬಂದನು. ಸೋಮನು ರವಿಯ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಪಡೆದಿದ್ದನು. ಆದರೆ ರಾಜನು ಆ ದೂರನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು. ರಾಜನು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಸೋಮನು, ಇತರರನ್ನೂ ವಂಚಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಜನರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಲಹಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದವು. ರಾಜ್ಯವು ಬಡತನ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿಯತ್ತ ಸಾಗತೊಡಗಿತು.
ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಮೀರಾ ಎಂಬ ವೃದ್ಧೆ ರಾಜನ ಬಳಿ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು, 'ಮಹಾರಾಜರೇ, ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರವು ದೊಡ್ಡ ಹಡಗನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಬಹುದು. ಹಾಗೆಯೇ ನೀವು ಪ್ರತಿದಿನ ನಡೆಯುವ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ತಡೆಯದಿದ್ದರೆ, ಈ ರಾಜ್ಯವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.'
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನ್ಯಾಯ ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಜನರು ಮತ್ತೆ ರಾಜನನ್ನು ನಂಬಿದರು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯವು ಮತ್ತೆ ಸಮೃದ್ಧವಾಯಿತು.
