ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮನು ದಯಾಳು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದೋಷವಿತ್ತು. ಅವನು ರಾಜ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆಗಿಂತ ಅರಮನೆಯ ಹಬ್ಬ ಮತ್ತು ಔತಣಕೂಟಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ರಾಜನು ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ ಕಾರಣ, ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಗಳು ಅಸುರಕ್ಷಿತವಾದವು. ಒಂದು ಬಾರಿ, ಕಳ್ಳರ ಗುಂಪು ಹಳ್ಳಿಯ ರೈತರನ್ನು ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟು, ಅವರ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿತು. ಹಸುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಮತ್ತು ಆಹಾರದ ಕೊರತೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಜನರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಷ್ಟಪಡತೊಡಗಿದರು.
ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರೂ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮರೆಯತೊಡಗಿದರು. ಜನರು ಬದುಕಲು ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಶಿಕ್ಷಕರು ಕೂಡ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೃಷಿ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ಕಾರಣ, ಅವರು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮರೆಯತೊಡಗಿದರು.
ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ಗುರುವು ರಾಜನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಯದಿದ್ದರೆ, ಹಸುಗಳ ಹಾಲು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕು ಎರಡೂ ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ" ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು. ರಾಜ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ರಾಜ್ಯವು ಮತ್ತೆ ಸಮೃದ್ಧವಾಯಿತು.
