முன்னொரு காலத்தில் சோழபுரி என்ற அழகான நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் அரசன் விக்கிரமன் மிகவும் அன்பானவர், ஆனால் அவருக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவர் தன் கடமைகளை விட, அரண்மனைத் திருவிழாக்களிலும் விருந்துகளிலும் அதிக நேரத்தைச் செலவிடுவார்.
அரசன் விக்கிரமன் தன் பாதுகாப்பிற்காகப் பெரும் படையை வைத்திருந்தார், ஆனால் எல்லையோரக் கிராமங்களின் பாதுகாப்பைக் கவனிக்கத் தவறினார். ஒருமுறை, அந்த நாட்டின் எல்லையில் இருந்த பசுக்கள் மேயும் நிலப்பரப்பில் ஒரு பெரிய கொள்ளையர் கும்பல் புகுந்தது. அரசன் கவனிக்காத நேரத்தில், அவர்கள் கிராமத்து மக்களின் மாடுகளைத் திருடிச் சென்றனர். மாடுகள் இல்லையென்றால் பால் இல்லை, பால் இல்லையென்றால் ஊரே பசியால் வாடும் என்பதை அரசன் உணரவில்லை.
அதே நேரத்தில், அந்த நாட்டின் அறிஞர்களும் ஆசிரியர்களும் தங்கள் பாடங்களைச் சரியாகக் கற்பிக்கத் தொடங்கவில்லை. ஏனெனில், ஊரே குழப்பத்திலும் வறுமையிலும் இருந்ததால், மாணவர்கள் படிக்கத் தவறி, ஆசிரியர்களும் தங்கள் புனிதமான நூல்களைப் பயிலும் நேரத்தை வேலை தேடுவதிலேயே கழித்தனர்.
ஒரு நாள், ஒரு வயதான ஆசான் விக்கிரமனிடம் வந்து, "மன்னா, உங்கள் வாள் உங்கள் எல்லையை மட்டும் காக்கப் போவதில்லை; அது மக்களின் வாழ்வாதாரத்தையும், அறிவையும் காக்க வேண்டும்" என்றார். அரசன் தன் தவறை உணர்ந்தார். உடனடியாகத் தன் படைகளைச் சீரமைத்து, கிராமங்களைப் பாதுகாத்தார். மாடுகள் மீண்டும் பாதுகாப்பாக மேயத் தொடங்கின, அறிஞர்கள் மீண்டும் தங்கள் நூல்களைப் பயிற்றுவிக்கத் தொடங்கினர். நாடு மீண்டும் செழிப்படைந்தது.
