ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಸಿರು ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಇತ್ತು. ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ಎಂದಿಗೂ ತನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ನಂಬಿದ್ದನು. 'ಈಗ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಯಾಕೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು?' ಎಂದು ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವನು ತನ್ನ ಅರಮನೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಲಹೆಗಾರ ಸೋಮನಾಥನು, 'ರಾಜಕುಮಾರರೇ, ಶಾಂತಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ರಕ್ಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು' ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಅದನ್ನು ನಗುತ್ತಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಶತ್ರು ಸೈನ್ಯವು ದಾಳಿ ಮಾಡಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಗಾಬರಿಯಾದನು. ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಬಾಗಿಲುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಸೈನಿಕರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲು ಗೋಡೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶತ್ರುಗಳ ಭಯದಿಂದ ವಿಕ್ರಮ್ ನಡುಗತೊಡಗಿದನು. ಸಿದ್ಧತೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಅವನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಅವನು ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಕೋಟೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದನು. ಸಂಕಷ್ಟ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಅವನು ಕಲಿತನು.
