முன்னொரு காலத்தில், பசுந்தீவு என்ற அழகான தேசத்தை இளவரசன் விக்கிரமன் ஆண்டு வந்தான். விக்கிரமன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. போரும், ஆபத்தும் எப்போதும் வராது என்று அவன் நினைத்தான். அதனால், தனது அரண்மனையைச் சுற்றிப் பாதுகாப்புச் சுவர்களை எழுப்பவோ அல்லது வீரர்களைத் தயார் நிலையில் வைக்கவோ அவன் நேரத்தைச் செலவிடவில்லை. 'இப்போது எல்லாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறதே, ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?' என்று அவன் அடிக்கடி கூறுவான்.
அவனது மூத்த ஆலோசகர் சோமநாதன் எப்போதும் எச்சரிப்பார், 'இளவரசே, அமைதியான காலத்தில்தான் பாதுகாப்பைத் திட்டமிட வேண்டும்' என்று. ஆனால் விக்கிரமன் அதைச் சிரித்துக்கொண்டே கடந்துவிடுவான்.
ஒரு நாள், அண்டை நாட்டு மன்னன் ஒருவன் திடீரெனத் தனது படையுடன் தாக்க வந்தான். விக்கிரமன் பதற்றமடைந்தான். அவனது அரண்மனைத் தேர்கள் தயாராக இல்லை, வீரர்கள் போருக்குத் தயாராக இல்லை, மற்றும் அரண்மனையைத் தற்காத்துக் கொள்ள வலுவான சுவர்கள் கூட இல்லை. எதிரிகளின் வருகையைக் கேட்டதும் விக்கிரமனின் இதயம் பயத்தில் துடித்தது. தற்காப்பு வசதிகள் இல்லாததால், அவன் தன் மக்களைக் காப்பாற்ற முடியாமல் தவித்தான். இறுதியில், அவன் தனது தவறுகளை உணர்ந்து, போருக்குப் பின் மிக வலிமையான பாதுகாப்பு அரண்களை உருவாக்கினான்.
இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்வது என்னவென்றால், ஆபத்து வரும்போது பயந்து நடுங்காமல் இருக்க வேண்டுமானால், அது வரும் முன்பே நாம் தற்காப்பு நடவடிக்கைகளை எடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.
