ಹಿಂದೆ ಚಂದ್ರಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು. ಅವನು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು—ಅದು ಸೋಮಾರಿತನ. ಅವನ ತಂದೆ ರಾಜ ಆದಿತ್ಯನು, "ಮಗನೇ, ನೀನು ಸದಾ ಜಾಗರೂಕನಾಗಿರಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಾಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಅದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. "ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸೈನಿಕರಿದ್ದಾರೆ, ನಾನು ಯಾಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?" ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು ದಿನವಿಡೀ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಂದೂಡತೊಡಗಿದನು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನೆರೆಯ ರಾಜ ರುದ್ರನು ವಿಕ್ರಮನ ಸೋಮಾರಿತನವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ ರುದ್ರನು ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ರಾಜ್ಯದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಭಾಗ ಈಗಾಗಲೇ ಶತ್ರುಗಳ ವಶವಾಗಿತ್ತು. ರುದ್ರನು ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ನೋಡಿ, "ನಿನ್ನ ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದಾಗಿ ಈಗ ನೀನು ನನ್ನ ಗುಲಾಮನಾಗಬೇಕಿದೆ," ಎಂದು ಬೆದರಿಸಿದನು.
ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದ ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಸೋಮಾರಿತನವು ತನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ರಾಜನನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಗುಲಾಮನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮ ಪಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗೆದ್ದನು.
