முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரம叫 என்ற அழகான தேசத்தை இளவரசன் விக்கிரமன் ஆண்டு வந்தான். அவன் மிகவும் வீரமானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; அதுதான் சோம்பல். ஒருமுறை, அவனது தந்தை மன்னன் வீரபாண்டியன், விக்கிரமனிடம், "மகனே, இந்த நாடு உன்னுடையது. நீ சுறுசுறுப்பாக இருந்தால் மட்டுமே இது உன்னுடையதாக இருக்கும்," என்று அறிவுரை கூறினார்.
ஆனால் விக்கிரமன் அதைக் காதில் வாங்கவில்லை. 'நாட்டைப் பார்த்துக் கொள்ளப் படை வீரர்கள் இருக்கிறார்களே, நான் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?' என்று நினைத்து, நாள் முழுவதும் உறக்கத்திலும், ஆடம்பரமான விருந்துகளிலும் காலத்தைக் கழித்தான். அவன் தன் கடமைகளைத் தள்ளிப்போடத் தொடங்கினான். இதைப் பார்த்த அவனது எதிரி மன்னன் கரிகாலன், விக்கிரமனின் பலவீனம் என்னவென்று புரிந்து கொண்டான்.
விக்கிரமன் சோம்பேறியாக இருந்ததால், நாட்டின் எல்லைகளைப் பாதுகாப்பதில் கவனக்குறைவாக இருந்தான். கரிகாலன் மெல்ல மெல்ல நாட்டின் எல்லையைத் தாண்டி முன்னேறினான். விக்கிரமன் விழித்தெழுந்து போர் புரிய நினைத்தபோது, நாடு ஏற்கனவே பாதிப் பகுதியை இழந்துவிட்டது. கரிகாலன் விக்கிரமனிடம், "நீ உன் கடமையைச் செய்யாமல் சோம்பேறியாக இருந்ததால், இப்போது நீ என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது," என்று கூறி அவனைத் தன் அடிமையாக மாற்றத் துணிந்தான்.
விக்கிரமன் தன் தவறை உணர்ந்து அழுதான். 'சோம்பல் என்னை ஒரு மன்னனாக இருந்து அடிமையாக மாற்றப் பார்க்கிறது' என்று புரிந்துகொண்டான். அன்று முதல், அவன் தன் சோம்பலைத் துரத்திவிட்டு, கடினமாக உழைக்கத் தொடங்கினான். தன் வீரத்தையும் சுறுசுறுப்பையும் மீண்டும் பெற்று, தன் நாட்டை மீட்டெடுத்தான்.
