ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಪುರ ಎಂಬ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ಬಹಳ ಚತುರನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ರಾಜದೂತನಾಗಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು ಅವನಲ್ಲಿವೆಯೇ ಎಂದು ರಾಜನಿಗೆ ಅನುಮಾನವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯವಾದ ಮಾಗಧದೊಂದಿಗೆ ಸಂಘರ್ಷ ಏಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ, ರಾಜನು ವಿಕ್ರಮ್ನನ್ನು ದೂತನನ್ನಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ರಾಜನು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಮೂರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು: ನಿನ್ನ ರಾಜನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಜ್ಞಾನ, ಮತ್ತು ಇತರರ ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಬಳಸುವ ವಿವೇಚನಾಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳು.'
ಮಾಗಧದ ರಾಜಸಭೆಗೆ ಹೋದ ವಿಕ್ರಮ್, ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣವು ಉದ್ವಿಗ್ನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕಂಡನು. ಅವನು ಮೊದಲು ತನ್ನ ರಾಜನಿಗೆ ಮಾಗಧ ರಾಜನ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಇದು ಮಾಗಧ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೃದುಗೊಳಿಸಿತು. ನಂತರ, ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಎರಡೂ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಲಾಭ ತರುವ ವ್ಯಾಪಾರ ಯೋಜನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿದನು. ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಮಾಗಧ ರಾಜನು ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ, ವಿಕ್ರಮ್ ಅತಿ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಮೃದುವಾದ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹತೋಟಿಗೆ ತಂದನು. ವಿಕ್ರಮನගේ ಪ್ರೀತಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಯುದ್ಧ ತಪ್ಪಿತು ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತು.
