ಅಮೃತ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣು

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವನ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಸಭೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅರ್ಜುನ್ ಕೂಡ ಅವರ ಜೊತೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕೇಳಿದನು, 'ಅಪ್ಪಾ, ನಾನು ನನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಹುದೇ?' ತಂದೆ ಮಗನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಅಮೃತದಂತಿದೆ. ಆದರೆ ಅಮೃತವನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸುರಿದರೆ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯದವರ ಮುಂದೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಂಚುವುದು ಅಮೃತವನ್ನು ಮಣ್ಣಿಗೆ ಸುರಿಸಿದಂತೆ.' ಅರ್ಜುನ್ ಅಂದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿತನು. ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತುಗಳು ಸರಿಯಾದ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.