അമൃതവും മണ്ണും

സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു മിടുക്കനായ ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ എപ്പോഴും നല്ല കാര്യങ്ങളും മനോഹരമായ കവിതകളും മറ്റുള്ളവരോട് പങ്കുവെക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, അറിവുള്ളവരുടെ ഒരു വലിയ സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അവന്റെ പിതാവ് അവനെ കൂടെക്കൂട്ടിയെടുത്തു. സഭയിൽ വലിയ പണ്ഡിതന്മാരും മുതിർന്നവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു, 'അച്ഛാ, എനിക്ക് എന്റെ ഏറ്റവും നല്ല കവിത അവിടെ ചൊല്ലിക്കൊടുക്കാമോ?' പിതാവ് അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, നിന്റെ വാക്കുകൾ അമൃതം പോലെയാണ്. എന്നാൽ ആ അമൃതം ആസ്വദിക്കാൻ കഴിവുള്ളവർക്ക് നൽകിയാലേ അതിന് വിലയുള്ളൂ. മണ്ണിൽ അമൃതം ചൊരിഞ്ഞാൽ അത് വെറുതെ പാഴായിപ്പോകും. അതുപോലെ, അറിവില്ലാത്തവരുടെ മുന്നിൽ വലിയ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നത് ആ അമൃതം പാഴാക്കുന്നത് പോലെയാണ്.' അർജുൻ അത് മനസ്സിലാക്കി. ശരിയായ ആളുകൾക്ക് മാത്രം തന്റെ അറിവ് നൽകണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.