அமுதமும் மண்ணும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அறிவுள்ளவன், எப்போதும் நல்ல விஷயங்களைச் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பான். ஒரு நாள், அவனது தந்தை ஒரு பெரிய அறிஞரின் சபையில் பேசும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். கதிர் தன் தந்தையுடன் அங்கு சென்றான். சபையில் பல பெரியோர்களும், அறிஞர்களும் அமர்ந்திருந்தனர். கதிர் தன் தந்தையிடம், 'அப்பா, நான் ஒரு மிகச்சிறந்த கவிதை சொல்லட்டுமா?' என்று கேட்டான். அவனது தந்தை மென்மையாகச் சிரித்துவிட்டு, 'கதிர், நீ சொல்லும் கவிதை அமிர்தம் போன்றது. ஆனால், அதை யாரிடம் சொல்கிறோம் என்பது முக்கியம். சரியான இடத்தில் சொல்லாத அறிவு, மண்ணில் சிந்திய அமிர்தத்தைப் போன்றது; அது வீணாகிவிடும்' என்றார். கதிர் அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டான். ஒரு நல்ல கருத்தோ அல்லது உயர்ந்த சொல்லோ, அதை மதிக்கத் தெரியாதவர்களிடம் சொன்னால், அதன் மதிப்பு குறைந்துவிடும். அன்று கதிர் அமைதியாக இருந்தான், ஆனால் சரியான நேரத்தில், சரியானவர்களிடம் பேசக் கற்றுக்கொண்டான்.