ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ಮಾಧವ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾಧವನು ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಕುಂಬಾರನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಮಾಡುವ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ ಮಾಧವನ ಗೆಳೆಯ ವಿಕ್ರಮ್ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೇಳಿದನು, "ಮಾಧವ, ನಾವು ಕೆಟ್ಟ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಳಸಿ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಗಳಿಸಬಹುದು. ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಬೇಗನೆ ಒಡೆದುಹೋಗುತ್ತವೆ!" ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಆಸೆ ತೋರಿಸಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿದನು. ತಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಬೇಕು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು, "ಅಪ್ಪಾ, ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಮಗೆ ಬೇಗ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಬಹುದು ಅಲ್ವಾ?"
ಮಾಧವನು ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, "ಮಗನೇ, ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಅಥವಾ ಮೋಸದಿಂದ ಬರುವ ಹಣ ನಮಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸರಿಯಾದ ಕೌಶಲ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತು ನಮಗೆ ಸತ್ಗುಣ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ."
ಅರ್ಜುನ್ ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಅವರು ಉತ್ತಮ ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಳಸಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಜಾತ್ರೆ ನಡೆಯಿತು. ಮಾಧವನ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ನೋಡಿ ಜನರು ತುಂಬಾ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸಿದರು. ಮಾಧವನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಹಣ ಎರಡೂ ಬಂದವು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಮಾಡಿದ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಬೇಗನೆ ಒಡೆದುಹೋದ ಕಾರಣ ಜನರಿಗೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಬಂದ ಹಣವೇ ಸುಖ ನೀಡಿತು ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅರಿತನು.
