ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு ஒரு சிறிய மண்பாண்டக் கலைஞர். அவர் செய்யும் பானைகள் மிகவும் அழகாகவும் உறுதியாகவும் இருக்கும். ஒரு நாள், சோமுவின் நண்பர் ரவி ஒரு யோசனை சொன்னார். "சோமு, நாம் ஏன் தரமற்ற களிமண்ணைப் பயன்படுத்தி, அதில் கொஞ்சம் மணல் கலந்து பானைகளைச் செய்யக்கூடாது? பார்ப்பதற்கு அழகாக இருக்கும், ஆனால் சீக்கிரம் உடைந்துவிடும். நாம் அதிக லாபம் சம்பாதித்துவிடலாம்!" என்று ரவி ஆசை காட்டினார்.
சோமுவின் மனதில் ஒரு நிமிடம் குழப்பம் ஏற்பட்டது. அவருக்கும் நிறைய பணம் தேவைப்பட்டது. ஆனால், அவர் தன் தந்தையிடம் கேட்டார். சோமுவின் தந்தை புன்னகையுடன் சொன்னார், "மகனே, குறுக்கு வழியில் வரும் பணம் ஒரு நாள் நம் நிம்மதியைக் கெடுத்துவிடும். நாம் செய்யும் வேலையில் நேர்மை இருந்தால், அந்தப் பணம் நமக்குத் தர்மத்தையும், உண்மையான மகிழ்ச்சியையும் தரும்."
சோமு ரவியின் பேச்சைக் கேட்கவில்லை. அவர் தரமான களிமண்ணையும், சரியான முறையையும் மட்டுமே பின்பற்றினார். சில காலம் கழித்து, ஊரில் ஒரு பெரிய விழா நடந்தது. அங்கு சோமுவின் பானைகள் மிகவும் புகழ்பெற்றன. மக்கள் அவனது நேர்மையையும் தரத்தையும் பாராட்டி நிறையப் பொருட்களை வாங்கினார்கள். ரவி செய்த பானைகள் விரைவில் உடைந்து போனதால், மக்கள் அவனைக் கண்டு ஏளனம் செய்தனர். சோமுவின் கையில் வந்த பணம், அவனது குடும்பத்திற்குத் தேவையான வசதிகளையும், மன அமைதியையும் தந்தது. சோமு இப்போது ஒரு பெரிய கலைஞர்.
