ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮತ್ತು ಓದುಗನಾಗಿದ್ದನು. ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿ, ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಸದಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. 'ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿರಬೇಕು', 'ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು' ಎಂದು ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಆಟದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನ ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಅಜಯ್ ಅಲ್ಪ ಮಟ್ಟದ ಮೋಸ ಮಾಡಿದನು. ಇದನ್ನು ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರವಿ ಗಮನಿಸಿದನು. ರವಿ ಅಜಯ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, 'ಅಜಯ್, ನೀನು ನಮಗೆ ಹೇಳುವ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೀನು ಯಾಕೆ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ನಿನ್ನ ಮಾತು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಎರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿವೆ' ಎಂದನು.
ಅಜಯ್ಗೆ ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ತಾನು ಓದಿದ್ದನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ತಾನು ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ, ಆ ಅರಿವು ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅಜಯ್ ಕೇವಲ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕವಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ನಡತೆಯ ಮೂಲಕವೂ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
