ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் பள்ளியில் மிகவும் புத்திசாலி. அவனுக்குப் பெரிய புத்தகங்களைப் படிப்பது என்றால் கொள்ளைப் பிரியம். வகுப்பறையில் ஆசிரியர் சொல்லும் அறநெறிகளையும், ஒழுக்கத்தையும் அவன் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு மற்ற மாணவர்களுக்கும் எடுத்துச் சொல்வான். 'பொய் சொல்லக்கூடாது', 'மற்றவர்களுக்கு உதவ வேண்டும்', 'நேரத்தைக் கடைபிடிக்க வேண்டும்' என்று அவன் மற்றவர்களுக்குப் போதிப்பான்.
ஒரு நாள், அந்தக் கிராமத்தின் திருவிழா நடைபெற்றது. கதிர் தனது நண்பர்களிடம், 'நாம் எப்போதும் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும், யாருக்கும் ஏமாற்றம் கொடுக்கக்கூடாது' என்று மிக அழகாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், திருவிழாவில் ஒரு விளையாட்டு நடக்கும்போது, கதிர் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதற்காகத் தெரியாமல் ஒரு சிறிய முறைகேடு செய்தான். இதைத் தனது நண்பன் மாறன் கவனித்துவிட்டான்.
மாறன் கதிரின் அருகில் வந்து மெதுவாகச் சொன்னான், 'கதிர், நீ மற்றவர்களுக்குச் சொல்லும் நல்ல விஷயங்களை நீயும் பின்பற்றுகிறாயா? நீ பேசிய வார்த்தைகளுக்கும் உன் செயலுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?' அந்தக் கேள்வி கதிரைத் திகைக்க வைத்தது. தான் மற்றவர்களுக்குப் போதித்த விஷயங்களைத் தான் செய்யத் தவறியது அவனுக்குப் பெரிய வருத்தத்தைத் தந்தது. அன்று முதல், கதிர் வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டும் நல்லவனாக இருக்க முயலவில்லை; தன் செயல்களாலும் உண்மையான நல்லவனாக மாறத் தொடங்கினான்.
