ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಿಕಾಲன் ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಅತಿಯಾದ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತು. ಒಂದು ಬಾರಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ಸೋಮು ತಾತನು ಕರಿಕಾಲನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿಮಾತು ಹೇಳಿದನು, 'ಮಗನೇ, ಈ ವರ್ಷ ಮಳೆ ಕಡಿಮೆ ಇರಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀರನ್ನು ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಿತ್ತಬೇಡ.'
ಆದರೆ ಕರಿಕಾಲನು ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದನು. 'ತಾತರಿಗೆ ಏನು ಗೊತ್ತು? ನಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡನು. ಲಾಭದ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಮಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲಾ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿಬಿಟ್ಟನು.
ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ಸೋಮು ತಾತ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಮಳೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿ ಒಣಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಕರಿಕಾಲನು ನೀರಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡಿದರೂ ಅವನ ಬಳಿ ಉಳಿತಾಯದ ನೀರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿ ಹೋದವು. ಅವನು ತನ್ನ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಹಣ ಮತ್ತು ಬೆಳೆ ಎರಡನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಆಗ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು, 'ತಾತ ಹೇಳಿದ ಆ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರೆ ಇಂದು ನಾನು ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.' ತನ್ನ ಹಠದಿಂದ ತನಗೆ ತಾನೇ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ಅರಿತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು.
