ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவனுக்குத் தன் திறமையின் மீது மிகுந்த கர்வம் இருந்தது. ஒருமுறை, அந்த ஊரின் பெரியவர் சோமு தாத்தா, 'கரிகாலன், இந்த ஆண்டு மழை குறைவாக இருக்கும் என்று தெரிகிறது. அதனால், உன் பயிர்களுக்குத் தேவையான தண்ணீரைத் தாராளமாகச் சேமித்து வை, அவசரப்பட்டு எல்லா விதைகளையும் ஒரே நேரத்தில் விதைக்காதே' என்று அன்புடன் அறிவுரை கூறினார்.
ஆனால், கரிகாலன் அதை அலட்சியப்படுத்தினான். 'தாத்தாவுக்கு என்ன தெரியும்? நான் சொல்வதே சரி' என்று நினைத்துக் கொண்டான். அவன் தன் நண்பன் மணி என்பவனுடன் சேர்ந்து, அதிக லாபம் கிடைக்கும் என்று நினைத்து, எல்லா விதைகளையும் ஒரே வாரத்தில் விதைத்துவிட்டான்.
சில வாரங்கள் கழித்து, தாத்தா சொன்னது போலவே மழை பெய்யவில்லை. நிலம் வெடித்துக் கிடந்தது. கரிகாலன் பயிர்களைக் காப்பாற்றத் தண்ணீரைத் தேடி அலைந்தான், ஆனால் அவனிடம் சேமிப்பு எதுவும் இல்லை. அவனது பயிர்கள் அனைத்தும் காய்ந்து போயின. அவன் தன் கடின உழைப்பையும் பணத்தையும் இழந்தான். அப்போதுதான் அவனுக்குத் தோன்றியது, 'தாத்தா சொன்ன அந்தச் சிறிய அறிவுரையை மட்டும் நான் கேட்டிருந்தால், இன்று நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்க மாட்டேன்.' தன் பிடிவாதத்தால் தனக்கே பெரிய நஷ்டத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டதை அவன் உணர்ந்து வருந்தினான்.
