ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವು ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳಿದ್ದವು. ಅವನು ಹೊಸ ಸವಾಲುಗಳಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದನು, ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ವಿಕ್ರಮ್ ಇವನಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದನು—ಧೈರ್ಯವಂತ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣವುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ, ಒಬ್ಬ ಪ್ರಯಾಣಿಕನು ಹತ್ತಿರದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ನಿಧಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಆರ್ಯನಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಭಯವಾಯಿತು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದನು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಆಹಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದನು, ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಆಹಾರವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದನು.
ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದಾಗ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಷ್ಟ ಎದುರಾಯಿತು. ಆರ್ಯನ್ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ವಿಕ್ರಮನ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಆ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಹೊರಬಂದನು. ಆಗ ಆ ಪ್ರಯಾಣಿಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು, 'ಯಾರು ಹೆದರುತ್ತಾರೋ, ಯಾರು ಒಂಟಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೋ ಮತ್ತು ಯಾರು ದಾನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅಂತಹವರು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸೋಲುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಉದಾರತೆ ಹೊಂದಿರುವವರು ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು.' ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮತ್ತು ದಾನಿಗಳಾಗಿ ಇರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
