ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಣದ ಚೀಲ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದನು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೋಡು! ಯಾರೂ ನೋಡ್ತಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತಗೊಂಡು ಹೋಗೋಣ, ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು!' ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೆ ಆಟಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸೆ ಬಂದಿತು. ಆದರೆ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಯ ಉಂಟಾಯಿತು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷಮೆ ನೀಡದೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಅವನಿಗೆ ಇತ್ತು.
'ನಾನು ಈ ಹಣವನ್ನು ತಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರುವುದಿಲ್ಲ,' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ಆ ಚೀಲವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅದರ ಮಾಲೀಕನಾದ ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಮರಳಿಸಿದನು.
ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ನಡೆದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದನು. 'ಅಪ್ಪಾ, ನನಗೆ ಆ ಹಣ ಬೇಕೆನಿಸಿತು, ಆದರೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಭಯ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಿತು.' ತಂದೆ ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, 'ಮಗನೇ, ನಿಜವಾದ ಉನ್ನತ ಗುಣ ಎಂದರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಏಕತೆ ಇರುವುದು ಹಾಗೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಲು ಭಯ ಪಡುವುದು. ನೀನು ಇಂದು ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದೀಯೆ,' ಎಂದರು.
