ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் நேர்மையானவன் என்று ஊரே சொல்லும். ஒரு நாள், கதிரின் தந்தை ஒரு பெரிய வியாபாரி. ஒருமுறை கதிர் தனது தந்தையிடம், 'அப்பா, நாம் எப்போதும் உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வீர்களே, ஆனால் சில நேரங்களில் பொய் சொல்லி லாபம் பார்ப்பது எளிது இல்லையா?' என்று கேட்டான்.
அப்போது தந்தை கதிரை அழைத்துக்கொண்டு சந்தைக்குச் சென்றார். அங்கு ஒரு பெரிய பணப்பையை ஒரு முதியவர் தவறுதலாக விட்டுச் சென்றார். கதிரின் நண்பன் மாறன், 'கதிர், இதை எடுத்துவிடுவோம், யாருக்கும் தெரியாது!' என்று ரகசியமாகச் சொன்னான். கதிரின் உள்ளத்தில் ஒரு நிமிடம் தயக்கம் ஏற்பட்டது. ஆனால், அவன் மனதில் ஒரு குரல் கேட்டது: 'தவறு செய்வது எளிது, ஆனால் அதைச் செய்த பின் உன் மனசாட்சி உன்னைத் தண்டிக்குமே!'
கதிர் அந்தப் பையை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிச் சென்று அந்த முதியவரிடம் கொடுத்தான். முதியவர் மகிழ்ச்சியுடன் கதிரைப் பாராட்டினார். கதிர் வீட்டிற்கு வந்ததும், 'அப்பா, நான் அந்தப் பணத்தை எடுக்கவில்லை. ஏன்னோ தெரியவில்லை, எடுத்திருந்தால் என் மனமே எனக்குத் துரோகம் செய்திருக்கும்' என்று கூறினான்.
அவன் தந்தை புன்னகையுடன் சொன்னார், 'மகனே, உயர்ந்த குணம் கொண்டவர்கள் சொல்லும் வார்த்தையும், செய்யும் செயலும், செய்யும் தவறு குறித்த பயமும் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருக்கும். நீ இன்று ஒரு சிறந்த மனிதனாக வளர்ந்துவிட்டாய்.'
