ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ಬಹಳ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಸಂಪತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ವಿಕ್ರಮ್ನಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ತನ್ನ ಬಳಿ ಹಣವಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವನು ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ಮತ್ತು ನೆರೆಹೊರೆಯವರನ್ನು ಅವಮಾನದಿಂದ ಕಾಣತೊಡಗಿದನು.
ಆದರೆ ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳಿತು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬಂದ ಬರಗಾಲದಿಂದಾಗಿ ವಿಕ್ರಮ್ನ ಸಂಪತ್ತು ಕ್ಷೀಣಿಸತೊಡಗಿತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಕ್ರಮ್, ಈಗ ಬದುಕಲು ಇತರರ ಸಹಾಯ ಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದನು.
ಈ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಬೇರೆಯವರ ಮುಂದೆ ಅಹಂಕಾರ ಪಡದೆ, ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಘನತೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದನು. ಅವನ ಈ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿನಯವು ಅಂದವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಸಂಕಷ್ಟದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಘನತೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ವಿಕ್ರಮ್ ಅರಿತನು.
