ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் ஒரு பெரிய நிலத்தின் உரிமையாளராக, மிகுந்த செல்வத்துடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிர் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. செல்வம் பெருகப் பெருக, அவன் மற்றவர்களைத் தாழ்வாகப் பார்க்கத் தொடங்கினான். தன் வேலைக்காரர்களிடமும், கிராமத்து மக்களிடமும் அவன் மிகவும் கர்வத்துடன் நடந்துகொண்டான். 'நான் பெரிய ஆள்' என்ற எண்ணம் அவனிடம் ஆதிக்கம் செலுத்தியது.
திடீரென்று ஒரு ஆண்டு கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. கதிரின் விளைச்சல்கள் அனைத்தும் அழிந்து போயின. அவனது சேமிப்பும் மெல்ல மெல்ல குறையத் தொடங்கியது. ஒரு காலத்தில் மிரட்டிய கதிர், இப்போது உணவிற்கே கஷ்டப்படும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான். இந்தத் துன்பமான காலத்தில், அவன் மற்றவர்களிடம் உதவி கேட்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.
அப்போது அவன் செய்த தவறுகளை நினைத்து வருந்தினான். கர்வத்தோடு இருந்தபோது யாரும் அவனுக்கு உதவ முன்வரவில்லை. ஆனால், இப்போது அவன் தன் தவறை உணர்ந்து, மிகவும் பணிவாகவும், கண்ணியமாகவும் மற்றவர்களிடம் பேசினான். அவனது அந்தப் பணிவு மற்றவர்களின் மனதைத் தொட்டது. கிராம மக்கள் அவனுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்தனர். கதிர் இப்போது புரிந்து கொண்டான்: செல்வம் இருக்கும்போது பணிவு அழகானது, கஷ்டம் வரும்போது கண்ணியம் உயர்வு தரும்.
