ಪರ್ವತಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಜ್ಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರಕಾರನಾಗಿದ್ದನು. ಈ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದರೆ ಗ್ರಾಮದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಲಾವಿದನಾಗಿ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು, ಅರ್ಜುನನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಅರ್ಜುನನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯನ್ನು ಹರಿದುಹಾಕಿದನು. ಹೆದರಿದ ರೋಹನ್ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು, "ಅರ್ಜುನ್, ನಾವು ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದು. ಯಾರೂ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನೀನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದು!"
ಅರ್ಜುನ್ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, "ರೋಹನ್, ಸುಳ್ಳಿನ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಗೆಲುವು ನನಗಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿದೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ ಗೆಲ್ಲುವ ಬದಲು ನಾನು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸದಿರುವುದೇ ಲೇಸು."
ಅರ್ಜುನ್ ಆ ವರ್ಷ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಗೌರವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಪಡೆಯುವ ಯಶಸ್ಸಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಈ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ನೋಡಿ ಅಜ್ಜ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಹೆಮ್ಮೆಪಟ್ಟರು. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಅರ್ಜುನನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಗ್ರಾಮವೇ ಅವನನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಿತು.
