ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். அந்த கிராமத்தில் ஒரு பழமையான கலைப் போட்டி ஆண்டுதோறும் நடைபெறும். இளமாறன் ஒரு சிறந்த ஓவியன். ஒருமுறை அந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றால், கிராமத்தின் பெரிய விழாவில் தலைசிறந்த கலைஞனாகக் கௌரவிக்கப்படுவான்.
போட்டிக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு, இளமாறனின் நண்பன் கதிர், தெரியாமல் இளமாறனின் மிகச்சிறந்த ஓவியத்தை ஒரு சிறு துண்டு கிழித்துவிட்டான். கதிர் பயந்துபோய், "இளமாறா, நான் தெரியாமல் செய்துவிட்டேன், மன்னித்துவிடு" என்று அழுதான். இளமாறன் முதலில் வருத்தப்பட்டான். ஆனால், கதிர் அந்தத் தவறை மறைக்க, இளமாறனின் ஓவியத்தில் ஒரு சிறிய மாற்றத்தைச் செய்து, அது தன் ஓவியம் என்று பொய் சொல்லத் திட்டமிட்டான்.
இளமாறன் கதிரிடம் சொன்னான், "கதிர், ஓவியம் கிழிந்துவிட்டது என்பது வருத்தம் தான். ஆனால், அந்த ஓவியத்தை நான் வரைந்ததாகப் பொய் சொல்லி, நீ அதைத் திருத்திக் கொண்டு வெற்றி பெறுவதை என்னால் பார்க்க முடியாது. என் திறமையை விட என் நேர்மையே முக்கியம். அந்த ஓவியத்தை நான் சமர்ப்பிக்கப் போவதில்லை."
இளமாறன் அந்தப் போட்டியில் பங்கேற்கவில்லை. அவனால் அந்தத் தவறான முறையிலான வெற்றியைத் தழுவிக் கொள்ள முடியவில்லை. அவன் தன் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்க விரும்பவில்லை. அவன் தோல்வியைத் தேர்ந்தெடுத்தான், ஆனால் தன் சுயமரியாதையைத் தக்கவைத்துக் கொண்டான். கிராம மக்கள் அவனது நேர்மையைக் கண்டு வியந்து, அடுத்த ஆண்டு அவனுக்குப் பெரிய அங்கீகாரத்தைக் கொடுத்தனர்.
