ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣನ್ ಎಂಬ ಬಾಲಕನಿದ್ದನು. ಅವನ ಕುಟುಂಬ ತುಂಬಾ ಬಡದಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ತಾಯಿಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು, ಔಷಧ ಖರೀದಿಸಲು ಕಣ್ಣನಿಗೆ ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿತ್ತು. ಅವನು ಹಳ್ಳಿಯ ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಮಾಣಿಕ್ಯ ಎಂಬುವವರ ಬಳಿ ಸಹಾಯ ಕೇಳಲು ಹೋದನು.
ಕಣ್ಣನ್ ವಿನಯದಿಂದ, "ಅಯ್ಯ, ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಮಾಣಿಕ್ಯರು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು, "ನನಗೆ ಇಂತಹ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಸಮಯವಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗು!" ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಕಣ್ಣನ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡನು, "ಸಹಾಯ ಕೇಳುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ನೀಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಅವರ ತಪ್ಪೆ ಹೊರತು ನನ್ನದಲ್ಲ."
ಊರಿನ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಮಾಣಿಕ್ಯರ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅವರ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದ ಗುಣದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಚರ್ಚಿಸಿದರು. ಕಣ್ಣನ್ ತನ್ನ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಹಕ್ಕನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದான், ಆದರೆ ಮಾಣಿಕ್ಯರು ಸಹಾಯ ಮಾಡದೆ ತಮ್ಮ ಗೌರವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.
