ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். ஒரு நாள், அவனது அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனதால், அவளுக்கு மருந்து வாங்க கண்ணனுக்குப் பணம் தேவைப்பட்டது. கண்ணன் தயக்கத்துடன் ஊரின் பெரிய செல்வந்தரான மாணிக்கம் ஐயாவின் வீட்டிற்குச் சென்றான். மாணிக்கம் ஐயா மிகவும் வசதியானவர், ஆனால் சற்று கறார் குணம் கொண்டவர்.
கண்ணன் மெதுவாக, "ஐயா, என் அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, கொஞ்சம் உதவி செய்ய முடியுமா?" என்று கேட்டான். மாணிக்கம் ஐயா முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு, "இங்கே யாருக்கும் உதவி செய்ய எனக்கு நேரமில்லை, போ!“ என்று கத்தினார். கண்ணன் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து கிளம்பினான். அவன் முகத்தில் அழுகை இருந்தாலும், அவன் மனதில் எந்தக் கோபமும் இல்லை. அவன் நினைத்தான், "நான் உதவி கேட்டது தவறு அல்ல, ஆனால் அவர் கொடுக்க மறுத்தது அவருடைய பண்பு."
அன்று மாலை, ஊர் பஞ்சாயத்தில் மாணிக்கம் ஐயாவின் தாராள குணத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால், அவர் ஒரு ஏழைச் சிறுவனின் உதவியை மறுத்த செய்தி ஊரெங்கும் பரவியது. கண்ணன் தன் கடமையைச் செய்தான், ஆனால் மாணிக்கம் ஐயா தன் கடமையைத் தவறவிட்டதால், அந்தப் பழம் அவருக்குச் சேர வேண்டியது.
