ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆಕಾಶ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯ ವಿಕಾಸ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಗೆಳೆಯರು. ಒಂದು ದಿನ ಆಕಾಶ್ ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ವಿಕಾಸ್, ಅದರಲ್ಲಿನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಲು ಬಯಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. "ಇದೇನು ಕಲಾಕೃತಿ! ಇದು ತುಂಬಾ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಿನಗೆ ಇದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ವಿಕಾಸ್ ಗದರಿಸಿದನು.
ಆಕಾಶ್ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡನು. 'ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಪರಿಚಿತನಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಮನಸ್ಸು ನೋವಿನಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ವಿಕಾಸ್ ಆಕಾಶ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈಗ ಕೋಪವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಕಾಳಜಿಯಿತ್ತು. ವಿಕಾಸ್ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದನು, "ಆಕಾಶ್, ನಿನ್ನ ಕಲೆ ಇನ್ನೂ ಉತ್ತಮವಾಗಿರಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ನಾನು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ಅದಕ್ಕೇ ನಿನ್ನನ್ನು ತಿದ್ದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ."
ಆಗ ಆಕಾಶ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ವಿಕಾಸ್ ಬಳಸಿದ ಮಾತುಗಳು ಕಠಿಣವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾಶ್ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ಇತ್ತು. ಮಾತುಗಳ ಕಠಿಣತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಗೆಳೆಯನ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಆಕಾಶ್ ಅರಿತನು.
