ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் அவனது நெருங்கிய நண்பன் கதிர் ஆகியும் வாழ்ந்து வந்தனர். இருவரும் சிறுவயது முதலே பிரிக்க முடியாத நண்பர்கள். ஒரு நாள், இளங்கோ ஒரு புதிய ஓவியத்தைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தான். அதைத் திருத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்த கதிர், அவனிடம் மிகவும் கண்டிப்பான முறையில் பேசினான். "இது என்ன ஓவியம்? இதில் வண்ணங்கள் எல்லாம் மிக மோசமாக இருக்கின்றன! நீ இதைச் சரியாகச் செய்யத் தெரியாதா?" என்று கத்திக் கொண்டே சொன்னான். இளங்கோவிற்கு மிகுந்த வருத்தம் ஏற்பட்டது. 'என் நண்பன் என்னிடம் இப்படிப் பேசுகிறானா?' என்று அவன் மனம் உடைந்து போனான்.
சிறிது நேரம் கழித்து, கதிர் இளங்கோவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தான். அவன் முகத்தில் இப்போது கோபம் இல்லை, மாறாக ஒரு அக்கறை இருந்தது. அவன் மெதுவாகச் சொன்னான், "இளங்கோ, நீ இந்த வண்ணங்களைச் சற்று மாற்றினால் இன்னும் அழகாக இருக்கும் என்றுதான் அப்படிச் சொன்னேன். உனது திறமையை நான் அறிவேன், அதனால் தான் உன்னைத் திருத்த முயன்றேன்." அப்போதுதான் இளங்கோவிற்குப் புரிந்தது. கதிர் பேசிய வார்த்தைகள் கசப்பாக இருந்தாலும், அவனது நோக்கம் இளங்கோவின் முன்னேற்றத்திற்காகவே இருந்தது. வார்த்தைகளின் மேல் உள்ள கோபத்தை விட, நண்பனின் அன்பையும் அக்கறையையும் இளங்கோ உணர்ந்தான். இருவரும் மீண்டும் சிரித்துப் பேசத் தொடங்கினர்.
