ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅವರು ತುಂಬಾ ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರವಂತರಾಗಿದ್ದರು.
ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ, ಮೀರಾಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕವನ್ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು. ಅದು ತುಂಬಾ ತೀವ್ರವಾದ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ಭಾವನೆಯು ಅವಳ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು mạnhವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳಲ್ಲಿನ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತು ಎಂಬ ದೋಣಿಯು, ಆಸೆಯೆಂಬ ವೇಗದ ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಕವಿನ್ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದನು, 'ಮೀರಾ, ಈ ಭಾವನೆಗಳು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನದಿಯಂತೆ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಮರ್ಯಾದೆ ಎಂಬ ದೋಣಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಈ ಆಸೆಯ ಪ್ರವಾಹವು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ.'
ಮೀರಾ ಇದನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದಳು. ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಮಣಿದು ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂದು ಅವಳು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಕಲಿತಳು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ನಡೆಸಿದಳು.
