ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಬಣ್ಣ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ಪತಿ ರಾಜು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ರಾಜು ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. 'ನಾನು ಬೇಗ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ರಾಜು ಮಾಯಾಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು. ರಾಜು ಹೋದ ನಂತರ ಮಾಯಾ ದಿನಗಳು ಕಷ್ಟಕರವಾದವು. ಅವಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಅವನ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಮಾಯಾಳ ಮುಖದ ಕಾಂತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಅವಳ ಚರ್ಮವು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮಸುಕಾದ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿತು. ಅವಳ ಗೆಳತಿ ಲತಾ ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಮಾಯಾ, ನಿನಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿಯಿಲ್ಲವೇ? ನಿನ್ನ ಮುಖ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಂಕಾಗಿದೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಮಾಯಾ ಮೃದುವಾಗಿ ನಕ್ಕು, 'ಲತಾ, ನನಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ, ನನ್ನ ಪತಿಯ ನೆನಪಿನ ನೋವು ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಮಂಕಾದ ಬಣ್ಣವು ಅವನ ಮೇಲಿರುವ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದೆ' ಎಂದಳು. ರಾಜು ವಾಪಸ್ ಬಂದಾಗ ಮಾಯಾಳ ಮುಖದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದನು. ಪ್ರೀತಿಯ ತೀವ್ರತೆ ದೈಹಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನೂ ತರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.