மங்கல நிறம் மங்கிய மல்லிகா

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மல்லிகா என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கணவன் கதிர் ஒரு சிறந்த வீரர். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். ஒருமுறை கதிர் ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் கிளம்பும் போது, மல்லிகாவிடம் 'சீக்கிரம் திரும்பி வந்துவிடுவேன்' என்று உறுதியளித்தார். கதிர் சென்ற பிறகு, மல்லிகாவின் நாட்கள் மெல்ல மெல்ல மாறின. அவர் இல்லாத ஒவ்வொரு நாளும் அவளது முகத்தில் ஒரு சோர்வு தெரிந்தது. அவளது கண்கள் எப்போதும் ஜன்னல் வழியே சாலையைத் தேடிக்கொண்டே இருந்தன. ஒரு வாரம், இரண்டு வாரங்கள் கடந்தன. மல்லிகாவின் முகம் எப்போதும் போல பொலிவாக இல்லை; மாறாக, ஒருவிதமான மஞ்சள் நிறத் தன்மையுடன், சோர்வாகத் தெரிந்தது. அவளது தோழி நிலா அவளிடம் கேட்டாள், 'மல்லிகா, உன் முகம் ஏன் இப்படிப் போய்விட்டது? உடல்நிலை சரியில்லையா?' மல்லிகா மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள். அவள் சொன்னாள், 'என் உடல் நலமில்லாமல் இல்லை நிலா. ஆனால், என் கணவன் என்னைத் தேடி வராததால் ஏற்படும் ஏக்கம் என் முகத்தில் தெரியுது. இந்த மஞ்சள் நிறம், அவர் என்னைத் தவிக்கவிட்டுச் சென்றதால் வந்த அடையாளம் போல என் மேனி மேல் பெருமையுடன் அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.' கதிர் திரும்பி வந்தபோது, மல்லிகாவின் அந்தப் பாசமான முகத்தைப் பார்த்ததும் அவர் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அவர் அவளைக் கட்டிப்பிடித்துத் தழுவினார். அன்பின் ஆழம் உடல்நலத்தை விட மேலானது என்பதை அந்த கிராமமே உணர்ந்தது.