ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಒಬ್ಬ ಮರಗೆಲಸಗಾರನಾಗಿದ್ದರೆ, ಮೀರಾ ಒಬ್ಬ ನೇಕಾರಳಾಗಿದ್ದಳು. ಒಂದು ಬಾರಿ ಅರ್ಜುನ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಹೋಗುವಾಗ ಮೀರಾ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡಳು. 'ನೀವಿಲ್ಲದ ಈ ದಿನಗಳು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ,' ಎಂದು ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು.
ಅರ್ಜುನ್ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, 'ಮೀರಾ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನೆನೆದಾಗ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಬೇಡ. ಬದಲಾಗಿ, ನಾವು ಕಳೆದ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳು. ಆ ನೆನಪುಗಳು ನಿನಗೆ ನೋವು ತರಲಾರವು, ಬದಲಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ತರುತ್ತವೆ.'
ಅರ್ಜುನ್ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಮೀರಾ ಒಂಟಿತನದಿಂದ ಕುಗ್ಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವಳು ಅವರಿಬ್ಬರ ಸಂತೋಷದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅರ್ಜುನ್ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕ್ಷಣಗಳು ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಾದಾಗ, ಅವಳಿಗೆ ನೋವಾಗುವ ಬದಲು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹಿತವೆನಿಸಿತು. ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ನೆನಪುಗಳು ನೋವನ್ನು ನೀಡದೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಿಹಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
