ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தார்கள். கதிர் ஒரு சிற்பி, நிலா ஒரு ஓவியக் கலைஞர். ஒருமுறை கதிர் ஒரு பெரிய வேலைக்காகத் தூர தேசத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பிரிந்து செல்லும் போது நிலா மிகவும் வருத்தப்பட்டாள். 'நீங்கள் இல்லாத இந்த நாட்கள் எனக்கு எவ்வளவு கடினமாக இருக்கும்?' என்று கேட்டாள்.
கதிர் அவளிடம் மென்மையாகச் சொன்னான், 'நிலா, நாம் பிரிந்திருக்கும் போது நீ என்னைப் பற்றி நினைத்தால் அது உனக்குத் துக்கமாக இருக்காது. மாறாக, நம்முடைய அழகான தருணங்களை நினைத்துப் பார். அது உன் முகத்தில் புன்னகையைத் தரும்.'
கதிர் சென்ற பிறகு, நிலா தனிமையில் இருந்தபோது சோகத்தில் மூழ்கவில்லை. மாறாக, கதிர் அவளுக்காகச் செய்த சிறு சிறு உதவிகளையும், அவர்கள் ஒன்றாகச் சிரித்த தருணங்களையும் நினைத்துப் பார்த்தாள். அந்த நினைவுகள் அவளுக்குத் தனிமையின் வலியைத் தராமல், ஒரு இனிய உணர்வையும் அமைதியையும் கொடுத்தன. நினைவுகள் கூட ஒருவருக்குத் துன்பத்தைத் தராது, மாறாக அன்பின் இனிமையை மட்டுமே தரும் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
