ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೀರಾ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಬಾರಿ, ಅರ್ಜುನ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು.
ಅರ್ಜುನ್ ಹೋದ ನಂತರ ಮೀರಾ ತುಂಬಾ ಒಂಟಿಯಾದಳು. ದಿನಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವಳಿಗೆ ಸಮಯದ ಅರಿವಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅವಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗೆರೆಯನ್ನು ಎಳೆಯತೊಡಗಿದಳು. ಅಂದರೆ, ಅರ್ಜುನ್ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರತಿ ದಿನವನ್ನೂ ಅವಳು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತಿಂಗಳುಗಳು ತಿಂಗಳುಗಳಾಗಿ ಬದಲಾದವು. ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರಿಂದ ಮೀರಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ದಣಿದು ಮಸುಕಾದವು. ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಸತತವಾಗಿ ಗೆರೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ಸವೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನ ಕಾಂತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ಬೆರಳುಗಳು ತೆಳುವಾದವು.
ಅರ್ಜುನ್ ಕೊನೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಾಗ, ಮೀರಾಳ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಯಿತು. ಅವಳ ಸವೆದ ಬೆರಳುಗಳು ಮತ್ತು ಮಸುಕಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾತರದ ಗಾಢತೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದವು.
