ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் ஒரு வணிகர், நீண்ட தூரப் பயணம் மேற்கொள்வது அவனது தொழில். ஒருமுறை, ஒரு முக்கியமான வணிகத்திற்காக கதிர் பல மாதங்கள் ஊரை விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இளமதி அவனைப் பிரிய மனமில்லாமல் வழி அனுப்பி வைத்தாள்.
நாட்கள் நகர்ந்தன. ஒவ்வொரு நாளும் கதிர் எப்போது வருவான் என்று இளமதி வாசலில் அமர்ந்து காத்திருப்பாள். அவளுக்குத் தனிமை தாங்கவில்லை. அந்தத் தனிமையைப் போக்க, வீட்டுச் சுவரில் ஒரு சிறிய கோடு போடுவாள். 'இன்று முதல் ஒரு நாள் முடிந்தது' என்று தன் விரலால் அந்தச் சுவரில் கீறிக் கொண்டே இருப்பாள்.
காலங்கள் உருண்டோடின. மாதங்கள் வருடங்களாயின. இளமதியின் கண்கள் அந்தத் தூரத்துச் சாலையையே பார்த்துக் பார்த்துக் களைப்படைந்து, பார்வை மங்கத் தொடங்கியது. சுவரில் கோடு போடுவதால் அவளது விரல் நுனி தேய்ந்து மெலிந்து போனது. அவள் உடல் மெலிந்து, கண்கள் மங்கின. அவள் அன்பினால் தவித்ததையே அவளது தேய்ந்த விரலும் மங்கிய கண்களும் காட்டின.
ஒரு மாலைப் பொழுதில், கதிர் வீடு திரும்பினான். இளமதியைத் தழுவிக்கொண்டபோது, அவள் தன் விரலால் சுவரில் வரைந்த கோடுகளையும், மங்கிய கண்களையும் பார்த்தான். அவளது காத்திருப்பின் ஆழத்தை அவன் உணர்ந்தான். பிரிவின் வலி எவ்வளவு பெரியது என்பதை அவன் அன்றே புரிந்துகொண்டான்.
