ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ಪತಿ ವಿಕ್ರಮ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಆಗಾಗ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾಗೆ ತುಂಬಾ ಒಂಟಿತನ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಯಾವಾಗ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಅವಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಮಾಯಾಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತು. 'ಇಷ್ಟು ತಡವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇಕೆ? ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಲು ಕೂಡ ನಿಮಗೆ ಆಗಲಿಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಅವಳು ಕೋಪದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು. ಅವಳು ಅವನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದಳು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ಅವಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನೋವು ನೀಡಿತು ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು.
ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮಾಯಾ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಳು. 'ನಾನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ?' ಎಂದು ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳಿತು. ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಬೈಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು, ಆದರೆ ಅವಳ ಕೈಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಿಡಲು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಆವರಿಸಿದವು. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು.
