ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் தன் கணவன் கதிர் என்பவனுடன் வசித்து வந்தாள். கதிர் ஒரு சிற்பி, அவன் சிலைகளைச் செதுக்குவதில் மிகவும் திறமையானவன். ஒருமுறை, ஒரு பெரிய வேலையைச் செய்து முடிக்க கதிர் பல நாட்கள் ஊருக்கு வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தது. கதிர் இல்லாத அந்த நாட்கள் இளவேனிலுக்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தன. ஒவ்வொரு நாளும் அவன் வருவான் என்று அவள் வாசலிலேயே காத்திருப்பாள்.
ஒரு நாள் மாலை, கதிர் வீடு திரும்பினான். ஆனால், அவன் வரும்போது அவனிடம் ஒரு சிறிய தவறு நடந்துவிட்டது. அவன் வேலையின் அவசரத்தில், இளவேனில் அவனுக்குப் பிடித்தமான ஒரு சிறிய பொடியைத் தயாரித்து வைத்திருந்ததை மறந்துவிட்டான். அவன் வந்தவுடன், 'ஏன் இதைச் செய்யவில்லை?' என்று கேட்டதும், இளவேனில்க்குக் கோபம் வந்தது. 'எவ்வளவு நாள் காத்திருந்தேன் தெரியுமா? உன்னிடம் பேசக்கூட நேரமில்லையா?' என்று கடுகடுவெனக் கேட்டாள். அவள் முகத்தில் ஒருவிதமான வருத்தம் தெரிந்தது.
கதிர் மெதுவாக அவள் அருகில் வந்தான். அவனது கண்களில் வருத்தமும், அதே சமயம் அவளைப் பார்த்ததும் ஏற்பட்ட பேரானந்தமும் தெரிந்தது. இளவேனில் அவனிடம் கோபமாகத் திரும்பிக் கொண்டாள், ஆனால் அவளது கண்கள் அவனைக் காணத் துடித்தன. அவள் மனதிற்குள் ஒரு போராட்டம் நடந்தது. 'இவனைப் பார்த்ததும் இவ்வளவு கோபமாகப் பேச வேண்டுமா? அல்லது ஓடிச் சென்று கட்டிக்கொள்ள வேண்டுமா? ஏன் எனக்கு இரண்டு உணர்வுகளும் ஒரே நேரத்தில் வருகின்றன?' என்று வியந்தாள்.
கதிரின் அன்பான பார்வையை அவள் பார்த்ததும், அவளது கோபம் மெல்லக் கரைந்தது. அவள் அவனைப் பார்த்துத் திட்டத் தொடங்கினாள், ஆனால் அதே சமயம் அவனது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு விடாமல் அணைத்துக் கொண்டாள். கோபமும் அன்பும் ஒருசேடன் அவளிடம் வந்தன. அந்தத் தருணம், அவனுக்கு அவள் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்த்தியது.
