ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಂ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಯುವಕ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವಾಗ, ತನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಕೆಲವು ನೆರಳುಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ವಿಶ್ವಂ ಗಮನಿಸಿದನು. ನೋಡಿದಾಗ ನಾಲ್ಕು ಕಳ್ಳರು ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಕಣ್ಗಾವಲು ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
ವಿಶ್ವಂ ಗಾಬರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದನು. ಅವಳು ಹೆದರಿದರೂ, ವಿಶ್ವಂ ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು. 'ಹೆದರಬೇಡ, ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತೇನೆ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ವಿಶ್ವಂ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. 'ನೋಡು, ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳತನ ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಒಡವೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡೋಣ,' ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡಿದರು.
ಕಳ್ಳರು ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದರು. ವಿಶ್ವಂ ಒಂದು ಭಾರವಾದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತಂದು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಹಿಂಬקದ ಬಾವಿಗೆ ಎಸೆದನು. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಬದಲು ಕಲ್ಲುಗಳಿದ್ದವು. 'ಈಗ ನಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತು ಬಾವಿಯ ಒಳಗಿದೆ, ಯಾರೂ ಇದನ್ನು ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,' ಎಂದು ವಿಶ್ವಂ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದನು.
ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದ ಕಳ್ಳರಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಕಳ್ಳರ ನಾಯಕ, 'ನಾವು ಬಕೆಟ್ಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯೋಣ, ನೀರು ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು lấyಬಹುದು,' ಎಂದನು.
ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಕಳ್ಳರು ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಆ ನೀರೆಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವಂನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹರಿಯಿತು. ವಿಶ್ವಂ ಮತ್ತು ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು. 'ನೋಡು, ಅವರು ನಮ್ಮ ತೋಟಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!' ಎಂದು ವಿಶ್ವಂ ಹೇಳಿದನು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಂ ಕಳುಹಿಸಿದ ಸಂದೇಶದಂತೆ ಗ್ರಾಮದ ಕಾವಲುಗಾರರು ಬಂದು ಕಳ್ಳರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ಕಳ್ಳರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅವಮಾನವಾಯಿತು. ಚಿನ್ನ ಸಿಗುವ ಬದಲು ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ತೋಟಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕಬೇಕಾಯಿತು ಎಂದು ಅವರು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟರು.
Moral
ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.
