ವಿಜಯನಗರದ ರಾಜ ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯರ ಆಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಬಂದನು. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಅರೇಬಿಯನ್ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ತಂದಿದ್ದನು. ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿ ತುಂಬಾ ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದನು. "ನಿಮ್ಮ ದೇಶದ ಕುದುರೆಗಳು ತುಂಬಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓಡುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಕುದುರೆಗಳು ಗಾಳಿಯಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತವೆ!" ಎಂದು ಅವನು ಸವಾಲು ಹಾಕಿದನು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜರಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. "ಒಂದು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸೋಣ. ನಮ್ಮ ಕುದುರೆಗಳು ಗೆದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನೇ ನಿನಗೆ ಹೊಸ ಹಡಗು ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು.
ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಕುದುರೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದರು. ತೇನಾಲಿ ರಾಮನಿಗೆಯೂ ಒಂದು ಕುದುರೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ ಕುದುರೆ ತುಂಬಾ ದಣಿದಿತ್ತು ಮತ್ತು ನಿಧಾನವಾಗಿತ್ತು.
ಪಂದ್ಯದ ದಿನ ಬಂದಿತು. ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಕುದುರೆಗಳು ತುಂಬಾ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ ಕುದುರೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ ನಿಂತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಜನರು "ತೇನಾಲಿ ರಾಮ ತನ್ನ ಕುದುರೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಹಾರ ನೀಡಲಿಲ್ಲ" ಎಂದು ನಗತೊಡಗಿದರು.
ಆದರೆ ತೇನಾಲಿ ರಾಮ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಒಂದು ಉದ್ದವಾದ ಕೋಲಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು. ಪಂದ್ಯ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ, ಆ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಕುದುರೆ ತಲುಪಲು ಹಂಬಲಿಸಿತು. ಆ ಹಸಿವಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಕುದುರೆ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಓಡಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿತು!
ರಾಜನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾಗಿ, "ತೇನಾಲಿ, ನಿನ್ನ ರಹಸ್ಯವೇನು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ತೇನಾಲಿ ನಗುತ್ತಾ, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಒಂದು ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಬೇಕೆಂಬ ಹಸಿವು ಇದ್ದರೆ, ಎಂತಹ ದೂರವನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕ್ರಮಿಸಬಹುದು," ಎಂದನು. ವ್ಯಾಪಾರಿ ತನ್ನ ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ನೀಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.
Moral
ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ಗುರಿ ಇದ್ದರೆ ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದು.
