விஜயநகர பேரரசுக்கு ஒரு வெளிநாட்டு வணிகன் வந்தான். அவன் விலை உயர்ந்த அரேபிய குதிரைகளைத் தன்னுடன் கொண்டு வந்திருந்தான். அந்த வணிகன் மிகுந்த கர்வம் கொண்டவன். அவன் அரசவைக்கு வந்து, "உங்கள் நாட்டு குதிரைகள் மிகவும் மெதுவானவை. எனது குதிரைகள் மின்னல் வேகத்தில் ஓடும். அவற்றுடன் உங்கள் குதிரைகளை ஒப்பிடுவதே அவமானமாக இருக்கும்!" என்று சவால் விட்டான்.
இதைக் கேட்ட மன்னர் கிருஷ்ணதேவராயர் மிகுந்த கோபமடைந்தார். "எங்கள் நாட்டு வீரர்களின் குதிரைகளை அவமதிக்காதே! ஒரு மாதம் கழித்து ஒரு பந்தயத்தை நடத்துவோம். அதில் எனது குதிரைகள் வெற்றி பெற்றால், நீ கொண்டு வந்த குதிரைகளைத் தர வேண்டும். இல்லையென்றால், நீயே ஒரு புதிய குதிரையையும் படகையும் கொண்டு வர வேண்டும்," என்று நிபந்தனை விதித்தார்.
அரண்மனை வீரர்கள் அனைவரும் தங்கள் சிறந்த குதிரைகளைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அவர்களுக்குத் தகுந்த பயிற்சியும் சத்தான உணவும் வழங்கப்பட்டது. தெனாலி ராமனுக்கும் ஒரு குதிரை வழங்கப்பட்டது. ஆனால், அந்த குதிரை மிகவும் சோர்வாகவும், மெதுவாகவும் இருந்தது.
போட்டி நாள் வந்தது. வணிகன் தனது கம்பீரமான குதிரைகளைத் தயார் செய்திருந்தான். ஆனால், தெனாலி ராமன் கொண்டு வந்த குதிரையோ, பசியால் வாடிப் போய், தரையில் சாய்ந்து கிடந்தது. அதைப் பார்த்த மக்கள்,"தெனாலி ராமன் தன் குதிரையைத் தவறுதலாகப் பட்டினி போட்டுவிட்டாரே!" என்று கிண்டல் செய்தனர். மன்னரும் வருத்தமடைந்தார்.
போட்டி தொடங்கும் முன், தெனாலி ராமன் ஒரு தந்திரம் செய்தார். அவர் ஒரு நீண்ட குச்சியின் நுனியில் ஒரு Bunch of புல்லைக் கட்டித் தன் குதிரையின் முன்னால் வைத்திருந்தார். பந்தயம் தொடங்கியதும், குதிரை அந்தப் புல்லைத் தொடத் துடித்தது. அந்தப் புல்லைத் தொட வேண்டும் என்ற ஆவலில், குதிரை மின்னல் வேகத்தில் ஓடியது. மற்ற குதிரைகள் ஓடிய வேகத்தை விட, தெனாலி ராமனின் குதிரை புல்லைத் தொடத் துடித்த வேகமே அதிகமாக இருந்தது. இறுதியில் தெனாலி ராமன் முதலிடம் பிடித்தார்.
மன்னர் ஆச்சரியத்துடன், "தெனாலி, இந்த வெற்றியின் ரகசியம் என்ன?" என்று கேட்டார். தெனாலி சிரித்துக்கொண்டே, "மன்னா, ஒரு இலட்சியத்தை அடையத் துடிக்கும் பசி இருந்தால், எவ்வளவு பெரிய தூரத்தையும் எளிதாகக் கடந்துவிடலாம்," என்றார். வணிகன் தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு, குதிரைகளை அரண்மனைக்குத் தானமாக வழங்கினான்.
பாடம்
தெளிவான சிந்தனையும் சரியான திட்டமும் இருந்தால் எந்தப் பெரிய சவாலையும் வெல்லலாம்.
