ఒక దట్టమైన అడవిలో నలుగురు గేదెలు స్నేహితులుగా నివసించేవి. అవి ఎప్పుడూ కలిసి ఉండేవి. ఏదైనా క్రూర మృగం వాటిని చుట్టుముట్టాలని చూసినప్పుడు, ఆ నలుగురు కలిసి తమ కొమ్ములతో పోరాడి ఆ మృగాన్ని తరిమికొట్టేవి. వాటి ఐకమత్యం చూసి అడవిలోని జంతువులన్నీ భయపడేవి.
అయితే, ఒక పులి ఆ గేదెలను వేటాడాలని ప్లాన్ చేసింది. 'అవి కలిసున్నంత కాలం నేను వాటిని ఏమీ చేయలేను, అవి విడిపోతేనే నేను సులభంగా వేటాడగలను' అని ఆ పులి అనుకుంది.
ఒకరోజు ఆ గేదెల మధ్య చిన్న విభేదం వచ్చింది. ఒక గేడె ఇలా అంది, 'మనం ఎప్పుడూ ఒకే చోట ఎందుకు ఉండాలి? మనం విడివిడిగా వెళ్తే మంచి గడ్డి, విశాలమైన ప్రాంతం దొరుకుతాయి.' మిగిలిన గేదెలు కూడా దానికి ఒప్పుకున్నాయి. అలా ఆ నలుగురు స్నేహితులు నాలుగు వేర్వేరు దిశల్లో వెళ్లాలని నిర్ణయించుకుని విడిపోయారు.
ఇది గమనించిన పులి ఎంతో సంతోషించింది. గేదెలు విడిపోయిన వెంటనే, పులి ఒక్కొక్క దానిపై దాడి చేయడం మొదలుపెట్టింది. ఒంటరిగా ఉన్న గేదెలను పులి సులభంగా వేటాడేశాయి. చివరగా, చివరి గేడె ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు దానికి తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. 'మనం కలిసి ఉంటే ఈరోజు ప్రాణాలతో ఉండేవాళ్లం' అని అది బాధపడింది. కానీ అప్పటికే సమయం మించిపోయింది. ఐకమత్యం లేకపోవడం వల్ల, ఆ చివరి గేడె కూడా పులికి ఆహారంగా మారింది.
Moral
ఐకమత్యమే మహాబలం; విడిపోవడం వినాశనానికి దారి తీస్తుంది.
