ஒரு அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டில் நான்கு மாடுகள் வாழ்ந்து வந்தன. அவை மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்கள். காட்டில் எங்கு சென்றாலும் அந்த நான்கு மாடுகளும் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருக்கும். ஒருவேளை ஒரு புலி அவற்றைத் தாக்க முயன்றால், அந்த நான்கு மாடுகளும் தங்கள் கொம்புகளைத் தூக்கி ஒன்றாகச் சேர்ந்து புலியைக் கொம்புக்கொண்டு விரட்டிவிடும். இதனால் அந்தப் புலிக்கு அந்த மாடுகளைத் தொடவே பயமாக இருந்தது.
ஆனால், ஒரு தந்திரமான புலி அந்த மாடுகளை வேட்டையாடத் திட்டமிட்டது. 'அவை ஒன்றாக இருக்கும் வரை என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அவை பிரிந்தால் மட்டுமே என்னால் அவற்றை எளிதாகப் பிடிக்க முடியும்' என்று அது தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டது.
ஒரு நாள், மாடுகளுக்குள் ஒரு சிறு கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. 'நாம் ஏன் எப்போதும் ஒரே இடத்தில் இருக்க வேண்டும்? தனித்தனியாகப் பிரிந்து சென்றால் அதிக புல்வெளிகளைக் காணலாம்' என்று ஒரு மாடு கூறியது. மற்ற மாடுகளும் அதற்குச் சம்மதித்தன. ஒருவருக்கொருவர் விடை கொடுத்துக்கொண்டு, அந்த நான்கு நண்பர்களும் நான்கு வெவ்வேறு திசைகளில் தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்கின.
புலி இதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தது. மாடுகள் பிரிந்து சென்றவுடன், புலி ஒவ்வொன்றாகத் தாக்கத் தொடங்கியது. முதலில் ஒரு மாட்டைத் தனியாகக் கண்டெடுத்துப் புலி வேட்டையாடியது. அடுத்த சில நாட்களில், மற்ற மாடுகளும் தனித்தனியாகப் பிரிந்து இருந்ததால் புலியின் இலக்காகின. கடைசியாக, தனித்து விடப்பட்ட கடைசி மாடு புலியின் முன்னே நின்றபோது, அதற்குத் தன் தவறு புரிந்தது. 'நாம் ஒன்றாக இருந்திருந்தால் இன்று நான் உயிரோடு இருந்திருப்பேன்' என்று அது வருந்தியது. ஆனால், காலம் கடந்துவிட்டது. ஒற்றுமை இழந்ததால், அந்த மாடும் புலியிடம் சிக்கிக்கொண்டது.
பாடம்
ஒற்றுமையே வலிமை; பிரிந்து போனால் அழிவு நிச்சயம்.
