ஒரு அடர்ந்த காட்டில், ஒரு நரியும் ஒரு பூனையும் நண்பர்களாக இருந்தன. ஆனால், அவற்றுக்கிடையே ஒரு சிறிய விவாதம் எப்போதும் நடக்கும். நரி எப்போதும், "நான் மிகவும் தந்திரமானவன், யாரையும் எளிதில் ஏமாற்றிவிடுவேன்," என்று பெருமையாகச் சொல்லும். பூனை அமைதியாக, "தந்திரத்தை விட சமயோசித புத்தியே சிறந்தது," என்று கூறும்.
ஒரு நாள், யார் உண்மையான தந்திரசாலி என்று முடிவு செய்ய ஒரு போட்டி வைத்துக்கொண்டன. காட்டின் எல்லைப் பகுதிக்குச் செல்ல முடிவெடுத்தன. அங்கே வேட்டைக்காரர்கள் மற்றும் வேட்டை நாய்கள் அடிக்கடி நடமாடும். இருவரும் அந்தப் பகுதிக்குச் சென்றபோது, தூரத்தில் வேட்டை நாய்களின் குரைக்கும் சத்தமும், வேகமாக ஓடும் காலடிச் சத்தமும் கேட்டன.
பூனை உடனே நிலைமையை உணர்ந்தது. "நண்பா, இப்போது தந்திரம் செய்வதை விட உயிர் பிழைப்பதே முக்கியம்," என்று கூறிவிட்டு, மிக வேகமாக அருகில் இருந்த ஒரு உயரமான மரத்தின் கிளைகளில் ஏறி மறைந்து கொண்டது. அது பாதுகாப்பான இடத்தில் அமர்ந்து நாய்கள் கடந்து செல்லும் வரை காத்திருந்தது.
ஆனால் நரி, தன் தந்திரத்தைக் காட்டத் துடித்தது. "நாய்கள் என் கால்தடத்தைப் பார்த்தால் நான் எந்தப் பக்கம் சென்றேன் என்று கண்டுபிடித்துவிடுமே! அதனால் நான் முன்னும் பின்னும் சுற்றி ஓடி, தடயங்களை குழப்ப我要," என்று நினைத்தது. நரி ஒரு வளைவுப் பாதையில் வேகமாகச் சுற்றித் திரிந்து, தன் கால்தடங்களை மறைக்க முயற்சித்தது. ஆனால், நரி ஓடித் திரிந்த வேகத்தினால், நாய்கள் நரியின் வாசனை மற்றும் சத்தத்தை மிக எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டன.
நாய்கள் நரியைச் சூழ்ந்து கொண்டன. நரி தந்திரம் செய்ய முயன்றது, ஆனால் சரியான நேரத்தில் சரியான முடிவை எடுக்கத் தவறிவிட்டது. பூனை மரத்தின் மேலிருந்து இதைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டது. நரி ஒருவழியாகத் தப்பித்து ஓடி வந்து, பூனையிடம், "நீ சொன்னது சரிதான், வெறும் தந்திரம் மட்டும் போதாது, சூழலைப் புரிந்துகொண்டு செயல்பட வேண்டும்," என்று ஒப்புக்கொண்டது.
நாய்கள் சென்ற பிறகு, பூனை மரத்திலிருந்து இறங்கி நரியின் அருகில் வந்தது. நரி தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்து நின்றது.
பாடம்
தற்பெருமையுடன் கூடிய தந்திரத்தை விட, சூழ்நிலைக்கு ஏற்ற சமயோசித புத்தியே சிறந்தது.
