ஒரு அடர்ந்த பச்சைக்காட்டில் நீலன் என்ற ஒரு மயில் வாழ்ந்து வந்தது. நீலன் பார்ப்பதற்கு மிகவும் கம்பீரமாகவும், அதன் தோகை மின்னும் வண்ணங்களாலும் மிக அழகாகவும் இருக்கும். ஆனால், மற்ற பறவைகள் நீலனைப் பார்த்துப் பயந்தன. 'இவ்வளவு அழகாக இருக்கும் நீலன், கண்டிப்பாக மிகவும் கர்வமுள்ளவனாகத்தான் இருப்பான்' என்று அவை தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டன. நீலன் அன்பாகப் பேச வந்தாலும், மற்ற பறவைகள் அதைத் தவிர்த்துவிட்டு வேறு எங்கோ பறந்து சென்றுவிடும். இதனால் நீலன் மிகவும் தனிமையாக உணர்ந்தது.
ஒருமுறை அந்தப் பகுதியில் கடும் குளிர் வீசத் தொடங்கியது. காடு முழுவதும் பனி மூடியது. அந்த நேரத்தில், ஒரு சிறிய சிட்டுக்குருவி தன் குஞ்சுகளுடன் ஒரு மரக்கிளையில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. குளிரால் அதன் சிறகுகள் நடுங்கின. தன் குஞ்சுகளுக்குத் தன்னால் வெப்பம் கொடுக்க முடியவில்லையே என்று அந்தத் தாய் குருவி மிகுந்த கவலையடைந்தது.
அப்போது அங்கு வந்த நீலன், அந்தச் சிறு குருவியின் நிலைமையைக் கண்டு மிகவும் வருத்தப்பட்டது. உடனே நீலன் மெதுவாக அந்த மரத்தின் அருகே சென்றது. தன் பெரிய மற்றும் மென்மையான தோகையை விரித்து, அந்தத் தாய் குருவியையும் அதன் குஞ்சுகளையும் மென்மையாக மூடியது. நீலனின் அடர்த்தியான இறகுகள் ஒரு போர்வையைப் போலச் செயல்பட்டு, குருவிக்குத் தேவையான கதகதப்பைத் தந்தது. சில மணிநேரங்கள் நீலன் அசையாமல் நின்று அந்தக் குஞ்சுகளைக் காத்தது.
இதைப் பார்த்த மற்ற பறவைகள் திகைத்துப் போயின. 'நாங்கள் நீலனின் அழகைப் பார்த்து அவன் கர்வமானவன் என்று தவறாக நினைத்தோம். ஆனால் அவன் உள்ளம் எவ்வளவு தூய்மையானது!' என்று அவை வருத்தப்பட்டன. பிறகு, அனைத்துப் பறவைகளும் நீலனிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, அதனுடன் இணைந்து மகிழ்ச்சியாக வாழத் தொடங்கின. இப்போது அந்தத் தோகை வெறும் அழகிற்காக மட்டுமல்ல, நண்பர்களுக்கான பாதுகாப்பிற்கும் பயன்பட்டது.
பாடம்
ஒருவரின் வெளித்தோற்றத்தை வைத்து அவர்களின் குணத்தை எடைபோடக் கூடாது.
