ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೀಲ ಎಂಬ ನವಿಲು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಗರಿಗಳು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ರತ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನೀಲನು ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಕಾಡಿನ ಇತರ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ದೂರವಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. 'ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದ ನವಿಲು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಹಂಕಾರಿ ಇರುತ್ತದೆ,' ಎಂದು ಅವು ಗುಸುಗುಸು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನೀಲನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಹೋದರೂ, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅವನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದರಿಂದ ನೀಲನು ತುಂಬಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಚಳಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಮರಗಿಡಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಂಜಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ತನ್ನ ಮರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ನಡುಗುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ತಾನು ಅತಿಯಾದ ಚಳಿಯಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆ ತಾಯಿ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನೀಲನು ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ತುಂಬಾ ಸಂಕಟಪಟ್ಟಿತು. ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಮರದ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಮೃದುವಾದ ಗರಿಗಳನ್ನು ಹರಡಿತು. ಆ ಗರಿಗಳು ಒಂದು ದಪ್ಪನೆಯ ಹೊದಿಕೆಯಂತೆ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಮರಿಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದವು. ನೀಲನ ಗರಿಗಳಿಂದ ಸಿಕ್ಕ ಉಷ್ಣತೆಯಿಂದ ಮರಿಗಳು ಚಳಿಯಿಂದ ಪಾರಾದವು. ನೀಲನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಅವುಗಳಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿತು.
ಇದನ್ನು ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿದ ಇತರ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. 'ನಾವು ನೀಲನ ಅಂದವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಅಹಂಕಾರಿ ಎಂದು ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯ हमने. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು!' ಎಂದು ಅವು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟವು. ಎಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷಿಗಳು ನೀಲನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದವು ಮತ್ತು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ ಬಾಳತೊಡಗಿದವು.
Moral
ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೊರಗಿನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಗುಣವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬಾರದು.
