പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ഒരു വനത്തിൽ നീലൻ എന്ന മയിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മനോഹരമായ പീലി നീലന് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ മറ്റ് പക്ഷികൾ നീലനെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. 'ഇത്രയും ഭംഗിയുള്ള ഒരു മയിൽ തീർച്ചയായും അഹങ്കാരിയായിരിക്കും,' അവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞു. നീലൻ സ്നേഹത്തോടെ അവരോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും, പക്ഷികൾ അവനെ അവഗണിച്ചു പറന്നുപോയി. നീലൻ വനത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടവനായി മാറി.
ഒരിക്കൽ ആ കാട്ടിൽ കഠിനമായ തണുപ്പ് പടർന്നു. മരച്ചില്ലകൾ പോലും വിറയ്ക്കുന്നതായിരുന്നു. ആ സമയത്ത്, ഒരു ചെറിയ കുരുവി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം ഒരു കൊമ്പിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. തണുപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് അവരെ ചൂടാക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതി ആ അമ്മക്കുരുവി സങ്കടപ്പെട്ടു.
അവിടെ വന്ന നീലൻ ആ കാഴ്ച കണ്ട് വിഷമിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ ആ മരത്തിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. തന്റെ വലിയതും മൃദുവായതുമായ പീലി വിടർത്തി അവൻ ആ കുരുവിയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. നീലന്റെ പീലി ഒരു പുതപ്പ് പോലെ അവരെ തണുപ്പിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിച്ചു. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നല്ല ചൂട് ലഭിക്കുന്നത് വരെ നീലൻ അവിടെ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
ഇത് കണ്ട മറ്റ് പക്ഷികൾക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. 'ഞങ്ങൾ നീലന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് അവൻ അഹങ്കാരിയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് എത്ര ശുദ്ധമാണ്!' അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷികളെല്ലാം നീലനോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുകയും അവനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്നുമുതൽ നീലൻ ആ കാട്ടിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടവനല്ലായിരുന്നു.
Moral
ഒരാളുടെ പുറംമോടി കണ്ട് അവരുടെ സ്വഭാവം വിലയിരുത്തരുത്.
