ఒక దట్టమైన అడవిలో నీలు అనే నెమలి ఉండేది. దాని ఈకలు సూర్యకాంతిలో రత్నాల్లా మెరిసిపోయేవి. నీలు చూడటానికి చాలా అందంగా ఉన్నా, అడవిలోని మిగిలిన పక్షులు దానిని చూసి భయపడేవి. 'ఇంత అందమైన నెమలి ఖచ్చితంగా చాలా గర్వంతో ఉంటుంది' అని అవి అనుకునేవి. నీలు స్నేహపూర్వకముగా మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించినప్పుడల్లా, పక్షులు దానిని విస్మరించి ఎగిరిపోయేవి. దీనివల్ల నీలు చాలా ఒంటరిగా ఉండేది.
ఒకసారి ఆ అడవిలో విపరీతమైన చలి మొదలైంది. చెట్లు, కొమ్మలన్నీ మంచుతో నిండిపోయాయి. ఆ సమయంలో, ఒక చిన్న పిచుక తన పిల్లలతో కలిసి ఒక కొమ్మపై వణుకుతూ కూర్చుంది. చలికి తన పిల్లలను కాపాడుకోలేకపోతున్నానని ఆ తల్లి పిచుక ఎంతో ఆవేదన చెందింది.
అక్కడికి వచ్చిన నీలు ఆ దృశ్యాన్ని చూసి చాలా బాధపడింది. వెంటనే అది ఆ చెట్టు దగ్గరకు వెళ్లి, తన పెద్ద మరియు మెత్తని ఈకలను విప్పి, ఆ పిచుకను మరియు దాని పిల్లలను సున్నితంగా కప్పేసింది. నీలు ఈకలు ఒక వెచ్చని దుప్పటిలా మారి, ఆ పిచుకకు కావాల్సిన వెచ్చదనాన్ని అందించాయి. చాలా సేపు నీలు కదలకుండా నిలబడి ఆ పిల్లలను చలి నుండి కాపాడింది.
ఇది చూసిన మిగిలిన పక్షులు తమ తప్పు తెలుసుకున్నాయి. 'నీలు అందాన్ని చూసి అది గర్వపడే నెమలి అనుకున్నాం, కానీ దాని మనసు ఎంత గొప్పదో!' అని అవి పశ్చాత్తాపపడ్డాయి. పక్షులన్నీ నీలు దగ్గరకు వచ్చి క్షమాపణలు చెప్పాయి. అప్పటి నుండి అడవిలోని పక్షులన్నీ నీలుతో కలిసి సంతోషంగా జీవించసాగాయి.
Moral
ఒకరి బాహ్య రూపాన్ని చూసి వారి గుణాన్ని అంచనా వేయకూడదు.
