ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு புலி வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் மிகவும் பலசாலி, ஆனால் மற்ற விலங்குகளைத் துன்புறுத்துவதில் ஒருவிதத் தற்பெருமை கொண்டிருந்தது. ஒரு நாள், கரிகாலன் வேட்டையாடிய உணவைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிறிய முள் துண்டு எதிர்பாராதவிதமாக அதன் தொண்டைக்குள் சென்று சிக்கிக்கொண்டது.
அந்த முள் தொண்டையில் குத்திப் பிடிவாதமாக இருந்ததால், புலிக்கு மூச்சு விடவும், சத்தமிட்டு கர்ஜிக்கவும் கூட முடியாமல் போனது. வலியால் துடித்த கரிகாலன், காட்டில் உள்ள மற்ற விலங்குகளை ஒவ்வொன்றாகச் சந்தித்தது. ஆனால், கரிகாலனின் முந்தைய குணத்தைப் பார்த்து பயந்த குரங்குகள், மான்கள் மற்றும் முயல்கள் எதுவும் உதவி செய்ய முன்வரவில்லை. 'புலிக்கு உதவி செய்தால், அது மீண்டும் நம்மையே வேட்டையாடிவிடும்' என்று அவை நினைத்தன.
களைப்படைந்த புலி ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருக்க, அங்கே ஒரு காகம் பறந்து வந்தது. காகத்தின் பெயர் கருப்பன். கரிகாலன் மெல்லிய குரலில், 'கருப்பனே, தயவு செய்து எனக்கு உதவு! என் தொண்டையில் ஒரு முள் சிக்கியிருக்கிறது. நீ உதவி செய்தால், நான் உனக்கு ஒரு பெரிய பொக்கிஷத்தைத் தருவேன்' என்று கெஞ்சியது.
கருப்பன் முதலில் பயந்தது. புலியின் வாய் திறந்திருக்கும்போது உள்ளே மூக்கை நுழைப்பது மிகவும் ஆபத்தானது. ஆனால், கரிகாலனின் கண்களில் இருந்த உண்மையான வலியைக் கண்ட கருப்பன், ஒரு முடிவெடுத்தது. மெதுவாகப் புலியின் வாய்க்கு அருகில் சென்றது. புலி தன் வாயைத் திறக்க, கருப்பன் தனது நீண்ட அலகைப் பயன்படுத்தி மிகக் கவனமாக அந்த முள்ளைக் கவ்வி வெளியே எடுத்தது.
வலி உடனடியாக நீங்கியது. கரிகாலன் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டது. கருப்பன் கேட்டது, 'நண்பா, நீ சொன்ன அந்தப் பெரிய பொக்கிஷம் எங்கே? எனக்குத் தந்துவிடு!' என்று கேட்டது.
புலி மெல்லச் சிரித்துவிட்டுச் சொன்னது, 'கருப்பனே, நீ என் வாய்க்குள் நுழையும்போது நான் உன்னைத் தாக்காமல் அமைதியாக இருந்தேனே, அதுவே உனக்கான மிகப்பெரிய பொக்கிஷம். உனது கருணை என் ஆத்திரத்தைத் தணித்துவிட்டது.'
கருப்பன் முதலில் ஏமாற்றமடைந்தாலும், ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றிய திருப்தியுடன் அங்கிருந்து பறந்து சென்றது. அதன் செயலே உண்மையானது என்பதை அது உணர்ந்திருந்தது.
பாடம்
நன்மை செய்தவருக்குப் பிரதிபலன் கிடைக்காத போது கூட, செய்த உதவியின் திருப்தியே உண்மையான பரிசு.
