ఒక దట్టమైన అడవిలో కవిన్ అనే తాబేలు, స్నేహ అనే నక్క మంచి స్నేహితులుగా ఉండేవి. స్నేహ చాలా వేగంగా పరిగెత్తగలదు, కానీ కవిన్ మాత్రం తన వెనుక ఉన్న బరువైన పెంకు గురించి ఎప్పుడూ బాధపడుతూ ఉండేది.
"స్నేహ, ఈ బరువైన పెంకు నాకు ఎందుకు ఉంది?" అని కవిన్ ఒకరోజు నిట్టూర్చింది. "మిగతా జంతువులు ఎంత వేగంగా పరిగెత్తుతాయి! ఈ పెంకు వల్ల నేను ఎక్కడికీ వేగంగా వెళ్లలేకపోతున్నాను."
స్నేహ నవ్వుతూ, "కవిన్, ప్రకృతి ప్రతి జీవికి ఒక ప్రత్యేకతను ఇచ్చింది. నీ పెంకు నీకు భారం కాదు, అది నిన్ను కాపాడే ఒక కవచం" అని చెప్పింది.
కానీ కవిన్ అది నమ్మలేదు.
ఒక సాయంత్రం వారు అడవిలో నడుస్తుండగా, ఒక వేటగాడు స్నేహను గురిపెట్టి విల్లుతో బాణం వేయబోవడం కవిన్ గమనించింది! తన స్నేహితురాలిని కాపాడాలనే ఉద్దేశంతో కవిన్ వెంటనే స్నేహ ముందు వచ్చి నిలబడింది. 'టక్!' మని బాణం కవిన్ పెంకుకు తగిలింది. పెంకు చాలా గట్టిగా ఉండటంతో బాణం ముక్కలై కింద పడిపోయింది. కవిన్కు కొంచెం నొప్పి కలిగినా, తను సురక్షితంగా ఉంది.
స్నేహ భయంతో గట్టిగా అరిచింది, ఆ శబ్దానికి భయపడి వేటగాడు అక్కడి నుండి పారిపోయాడు.
స్నేహ కంగారుగా కవిన్ దగ్గరకు వచ్చి, "కవిన్! నువ్వు నన్ను కాపాడావు! నీ పెంకు ఆ బాణాన్ని అడ్డుకుంది!" అంది.
కవిన్ నవ్వుతూ, "అవును స్నేహ, ఇది బరువుగా ఉన్నా, చాలా బలంగా ఉంది" అని చెప్పింది.
స్నేహ కళ్ళలో నీళ్లతో, "నీ పెంకు నీకు దక్కిన గొప్ప వరం. ఈరోజు అది నిన్ను, నన్ను కాపాడింది" అని అంది. అప్పటి నుండి కవిన్ తన శరీరం గురించి ఎప్పుడూ బాధపడలేదు.
